قطعات تراش خورده فولاد کربنی قطعات فلزی هستند که از طریق تراشکاری تولید می شوند. "اجزای" آنها معمولاً به عناصر ساختاری هندسی و ویژگی‌های عملکردی که قطعه را تشکیل می‌دهند، اشاره می‌کنند تا اجزای فیزیکی مستقل. این عناصر ساختاری برای انجام عملکردهای مکانیکی خاص مانند انتقال، اتصال، آب بندی یا پشتیبانی طراحی شده اند.
سطح استوانه ای بیرونی: سطح چرخان خارجی یک قطعه، که برای جفت شدن با اجزای دیگر یا به عنوان سطح تکیه گاه استفاده می شود، مانند صندلی های یاتاقان یا موقعیت های آب بندی روی قطعات شفت.
سوراخ داخلی (از طریق سوراخ یا سوراخ کور): برای نصب سایر قطعات (مانند شفت یا پین) یا برای ایجاد یک عبور سیال استفاده می شود. معمولا در قسمت های آستین و فلنج یافت می شود.
سطح انتهایی: سطوح مسطح در هر دو انتهای یک قطعه، که برای موقعیت محوری، آب بندی، یا تماس مونتاژ استفاده می شود، که نیاز به کنترل صافی و عمود بودن دارد.
رزوه: شامل رزوه های خارجی و داخلی است که برای بستن اتصالات مانند پیچ و مهره، اتصالات و میله های تنظیم استفاده می شود و می توان آن را به صورت متریک، امپراتوری یا گام های مخصوص ماشین کاری کرد.
سطوح مخروطی و کروی برای آب بندی، مرکزیت یا انتقال حرکت ویژه مانند هسته های دریچه مخروطی و اتصالات توپ استفاده می شود. آنها به عملکرد درون یابی CNC نیاز دارند.
پخ‌ها و فیله‌ها در لبه‌ها ماشینکاری می‌شوند تا مونتاژ، برداشتن سوراخ‌ها، کاهش تمرکز استرس و بهبود عمر خستگی بخش را تسهیل کنند.
کلیدها و مقاطع مسطح (که نیاز به فرز بعدی دارند) مستقیماً ماشین کاری نمی شوند، اما اغلب به عنوان بخشی از ساختار کلی روی قطعات شفت برای انتقال گشتاور طراحی می شوند.
شیار و شیار برجسته: شیارهای حلقوی که روی قطر بیرونی یا سوراخ داخلی ماشین کاری شده اند، که برای قرار دادن حلقه های آب بندی (مانند حلقه های O{0}})، حلقه های نگهدارنده، یا برای ایجاد فضای جمع شدن برای برش استفاده می شود.
